...Nad wszystkim, co robię, unosi się niezłomne poczucie ironii. Jim Morrison

Myślę ostatnio dużo o sobie.

Wiem, to egoistyczne. Jednakże nie mam siły dłużej tego dźwigać, muszę to z siebie wyrzucić.
I can't take this anymore.

Niszczę. Jestem siłą niszczenia. Jestem demonem zła. Mam moc destrukcji.
Niszczę.
Niszczę.
Niszczę.

Niszczę siebie. Od środka, od wewnątrz i na zewnątrz. Kiedyś budowałam, a potem to psułam. Odbudowywałam. Naprawiałam.
Teraz nie mogę znaleźć motywacji i siły.

Przypominam dziecko, które zniszczyło godzinne dzieło budowane z klocków. Nie odbudowuję go jednak. Jedyne, co robię, to trącam te bezładne szczątki byłej świetności i ciskam kawałkami, gdzie popadnie. Aż do zmęczenia. Do utraty tchu. Aż zasnę. Sen przynosi ukojenie.
Od rana zaczynam od nowa.

Choroba we mnie żyje i ma się dobrze. Jestem chora na tyle, aby iść do lekarza, jednak jestem na tyle zdrowa, że umiałabym poradzić sobie sama. Brakuje mi tylko bodźca.
... gdzie on jest? Nie mogę go znaleźć...

Czy to choroba powoduje to zło, które mną włada? Czy po prostu uwydatniła ona to, czym zawsze byłam?
Boże, weź to ode mnie, bo bardzo się boję...

Po długim okresie wiem, że znalazłam Kogoś, na kim mi naprawdę zależy...?

Dlaczego zatem, do kurwy nędzy, jego też niszczę?
Boję się, że zniszczę to, co mam najcenniejszego.
Boję się.
Boję się.
Boję się.

Ktoś musi uratować mnie od siebie samej. Problem polega na tym, że (chyba?) tylko ja potrafię uratować siebie od siebie samej.

Niszczę siebie. Niszczę jego. Niszczę innych ludzi.

Uśmiecham się i jestem miła. Ludzie chyba mnie lubią.

Boże, jak bardzo by mnie znienawidzili, widząc moje wnętrze.

Zobaczyliby potwora.
2011-05-08 21:40:25 ...Liberae sunt enim nostrae cogitationes...