...Come little children I'll take thee away into the Land of Enchantment....

Take this kiss upon the brow! And, in parting from you now, Thus much let me avow- You are not wrong, who deem That my days have been a dream; Yet if hope has flown away In a night, or in a day, In a vision, or in none, Is it therefore the less gone? All that we see or seem Is but a dream within a dream... *Edgar Allan Poe

...Przebudzenie...
Było ciężko, ale udało się jedno.
Obudzenie somnambulika.
Ktoś powstrzymał rękę Klaudiusza, który wlewał truciznę do ucha królowi.

Teraz przecieram oczy i widzę siebie na polu paradosków. Niemniej - WIDZĘ.

Spoglądam wkoło - zewsząd widać bagno, w którym tkwię po kolana. Jednakże jest ona - nadzieja, światełko w oddali.

Mogłabym moje życie porównać do Tajemniczego Ogrodu, którym opiekowała się bohaterka powieści rances Hodgson Burnett. Wszystko zaniedbane, o nogi ocierają się chwasty po kolana i co i rusz człowiek potyka się o zniszczone dowody dawnej świetności.
Niemniej to miejsce skrywa pewen potencjał.

Czuję się skonfundowana, jednak wiem, że mam szansę. Chwytam się jej zatem, jak Mary swoich grabek.

Przyszedł czas na wiosenne porządki.
2011-05-23 20:23:04 ...Liberae sunt enim nostrae cogitationes...

...Nad wszystkim, co robię, unosi się niezłomne poczucie ironii. *Jim Morrison*
Myślę ostatnio dużo o sobie.

Wiem, to egoistyczne. Jednakże nie mam siły dłużej tego dźwigać, muszę to z siebie wyrzucić.
I can't take this anymore.

Niszczę. Jestem siłą niszczenia. Jestem demonem zła. Mam moc destrukcji.
Niszczę.
Niszczę.
Niszczę.

Niszczę siebie. Od środka, od wewnątrz i na zewnątrz. Kiedyś budowałam, a potem to psułam. Odbudowywałam. Naprawiałam.
Teraz nie mogę znaleźć motywacji i siły.

Przypominam dziecko, które zniszczyło godzinne dzieło budowane z klocków. Nie odbudowuję go jednak. Jedyne, co robię, to trącam te bezładne szczątki byłej świetności i ciskam kawałkami, gdzie popadnie. Aż do zmęczenia. Do utraty tchu. Aż zasnę. Sen przynosi ukojenie.
Od rana zaczynam od nowa.

Choroba we mnie żyje i ma się dobrze. Jestem chora na tyle, aby iść do lekarza, jednak jestem na tyle zdrowa, że umiałabym poradzić sobie sama. Brakuje mi tylko bodźca.
... gdzie on jest? Nie mogę go znaleźć...

Czy to choroba powoduje to zło, które mną włada? Czy po prostu uwydatniła ona to, czym zawsze byłam?
Boże, weź to ode mnie, bo bardzo się boję...

Po długim okresie wiem, że znalazłam Kogoś, na kim mi naprawdę zależy...?

Dlaczego zatem, do kurwy nędzy, jego też niszczę?
Boję się, że zniszczę to, co mam najcenniejszego.
Boję się.
Boję się.
Boję się.

Ktoś musi uratować mnie od siebie samej. Problem polega na tym, że (chyba?) tylko ja potrafię uratować siebie od siebie samej.

Niszczę siebie. Niszczę jego. Niszczę innych ludzi.

Uśmiecham się i jestem miła. Ludzie chyba mnie lubią.

Boże, jak bardzo by mnie znienawidzili, widząc moje wnętrze.

Zobaczyliby potwora.
2011-05-08 21:40:25 ...Liberae sunt enim nostrae cogitationes...

...Powiedzieliśmy już wszystko...

Powiedziałam już wszystko.
Przyzwyczajenie, pustka i ból.
Nie nadaję się. Jestem zbyt wymagająca. Potrafię wiele z siebie dać, ale jeśli nie dostaję tego, co moim zdaniem należy mi się, jestem bezwzględna.
Wzdycham na widok zamkniętych na zawsze drzwi i spalonego za sobą mostu... no trudno idę dalej. Zapomnieć ciężko, ale z bagażem takim idzie się trudniej.
Ach, nie wiem, co pisać.
Mam poważniejsze sprawy na głowie.
Wybacz, wybaczcie.
Diabli nadali to wszystko.

Powiedzieliśmy już wszystko
Odegraliśmy już wszystko
I już nic nam nie zdaży się nowego
Każdy dzień i każdy wieczór taki sam.

Znamy wszystkie swoje gesty
Znamy wszystkie swoje słowa
Śmiech i płacz jest już tylko powtórzeniem
jest już tylko odegraniem scen z przed lat.

W czterech ścianach zapomniani
Dobywamy miecza krzyku lecz nasz krzyk
w obzięłbłe bije ściany jak ze strachu oszalały ptak
uwięziony ptak.

Przez piwnice długie nocy
po omacaku wędrujemy tam gdzie świt
I staramy się ulepić z wyuczonych gestów
miłość i jej wstyd.

Znamy wszystkie swoje słowa
Znamy ręce swoje twarze: Ty i ja
Nie umiemy w nich zabłądzić ni zatracić się, zagubić
chodź noc trwa.

Rozpalamy wielki ogień Wymawiamy wielkie słowa
Lecz ich dźwięk w wyziębionych włóknie ścianach
jak wrzucony w rzekę kamień
jak utopiony dzwon.

Odegraliśmy już wszystko
Powiedzieliśmy już wszystko
Ty i ja
Resztę dopowiedzą drzewa
Resztę łez wypłacze za nas deszcz i wiatr.

J. G.
Ogólnie, jestem szczęśliwa.

2009-06-21 12:35:02 ...Liberae sunt enim nostrae cogitationes...

...Moje wiersze...

...Opowiadania...

...Rysunki spod mego ołówka...

... Bannery, Buttony...

...Fazy Księżyca...

...Muzyka duszy...

...O mnie słów kilka...

...Złote myśli...

...Kontakt...

...O tym dzienniku...

...Kalendarz...

...Inne krainy...